Kia Niro facelift, alweer een crossover…
De gefacelifte Kia Niro werd voorgesteld in Zuid-Korea en arriveert in een bijzonder drukke context. In enkele maanden tijd heeft Kia al de Stonic en de Sportage bijgewerkt en tegelijk de Seltos gelanceerd. Het merk zit daardoor met een overdaad aan crossovers, waarin het soms moeilijk wordt om echte verschillen te maken. Het “Audi-syndroom”, zullen sommigen zeggen. In dat landschap evolueert de Niro zonder revolutie, maar met een verfijndere stijl. De voorzijde neemt de codes over van de designtaal “Opposites United”, met slankere koplampen, een modernere lichtsignatuur en een vereenvoudigde grille. In profiel verdwijnt de contrasterende C-stijl ten voordele van een discreter element in carrosseriekleur, terwijl de achterzijde nieuwe, fijner getekende achterlichten krijgt. Nieuwe 18-duimsvelgen maken het geheel af. Voldoende om hem duidelijk te onderscheiden van zijn voorganger? Dat valt af te wachten.
Consensueel
Binnenin speelt de Niro, zoals vaak bij Kia, een meer consensuele maar efficiënte kaart dan aan de buitenkant. De lay-out blijft vertrouwd, met nu twee 12,3-duimsschermen voor het instrumentenpaneel en het multimediasysteem, die een modernere uitstraling geven. Materialen en afwerking gaan erop vooruit, zonder de ergonomie om te gooien. Kia kiest er bewust voor om fysieke knoppen te behouden voor essentiële functies, een gewaardeerd detail in tijden van alles-aanraakschermen. Op motorisch vlak is er voorlopig geen nieuws: de Niro blijft beschikbaar als hybride, plug-inhybride en volledig elektrische versie. Een geruststellende continuïteit, in een gamma waarin de grootste uitdaging misschien niet langer innovatie is, maar herkenbaarheid.


